Hoe hebben Jake en Juul uit De Legendes van Pendar elkaar ontmoet?

Omdat De Legendes van Pendar met het zesde boek bijna ten einde is, heb ik voor het slotdeel nóg dieper in de personages gedoken. Wie moeten er zeker in De Serene Schuilplaats zitten? Wie kan zich nog net iets meer ontwikkelen? Wie halen het einde en wie blijven achter?

Door zulke vragen te stellen, raakte ik geïnspireerd om na te denken over hoe Jake en Juul elkaar ontmoet hebben. Daar had ik tijdens de eerste vijf boeken nog helemaal niet over nagedacht, gek hè? Kerst 2021 is hét moment om gratis iets weg te geven, dus waarom niet een kort verhaal over de ontmoeting tussen Jake en Juul? Geniet ervan!

PS: heb je De Legendes van Pendar nog niet (uit)gelezen? Geen probleem! Dit korte verhaal bevat geen spoilers.

Vroeger, voordat alles gebeurde, was Juul gewoon mijn buurmeisje. Haar moeder woont eigenlijk al zo lang ik me kan herinneren in het huis naast de mijne, en Juul zelf natuurlijk ook. We woonden in een twee-onder-een-kapwoning, dus we leefden zelfs in één huis.

Onze ouders wonen er nog steeds, maar ik voel me al langere tijd niet meer thuis daar. Niet alleen omdat mijn ouders constant ruzie maken of elkaar doodzwijgen. Ook omdat mijn leven er in de afgelopen weken heel anders uit is gaan zien door de magische wereld die ik ontdekt heb. Zou Juul dat ook zo voelen? Misschien moet ik het er eens met haar over hebben.

Ik kan me de eerste keer dat ik haar aansprak nog goed herinneren. Ze liep altijd voor me uit naar school toe en ondanks dat ik wist dat ze om dezelfde tijd vertrok als ik, liepen we nooit samen. Dat durfde ik niet. En meisjes waren op die leeftijd stom natuurlijk.

Op een dag had ze een nieuwe rugzak, eentje met een grote draak erop. Ik moest weten waar ze die vandaan had, want ik wilde het hebben. Rennend haalde ik haar in. Ik had zo hard gelopen, dat mijn jas die open hing van mijn schouder zakte.

‘Is dat een draak?’ vroeg ik voor de zekerheid. Mijn wangen gloeide van de inspanning en ik moest hijgen. Ik had de halve straat voor haar af gerend, maar dat maakte op het moment zelf niet uit. Ik had alleen oog voor die tas.

Juul tuitte haar lippen en fronste naar me. Ze liep onverstoord door zonder me een antwoord te geven. Opnieuw haalde ik haar in om haar te zeggen dat ze niet zo stom moest doen, maar voordat ik tegen haar uit kon vallen, duwde ze me aan de kant.

‘Draken bestaan niet, domkop. Dit is een helmbasilisk,’ antwoordde ze voordat ze haar tong naar me uitstak. Ze was tenminste gestopt met lopen.

‘Wat is dat dan?’ Vroeger had ik er nog niet zoveel moeite mee om vragen te stellen waarvan ik bang was dat ze dom over zouden komen. Dat is er met de puberteit helaas wel uit geramd.

‘Dat is het favoriete dier van mijn moeder,’ reageerde Juul terwijl ze haar neus in de lucht stak. Ik wist al dat geen vader niet in beeld was, maar ik had er nooit bij stilgestaan dat haar moeder daardoor extra belangrijk was.

‘Dan heb je vast een hele stoere moeder als ze zo’n tas voor je koopt. Was mijn moeder maar zo stoer,’ zei ik tegen niemand in het bijzonder terwijl ik mijn saaie rugzak van mijn schouder liet glijden. Juuls ogen begonnen te glimmen en misschien grijnsde ze zelfs wel naar me.

‘Mijn moeder is de beste moeder, echt waar. Iedereen zegt dat, maar als ik het zeg is het de waarheid. Vraag maar aan mijn moeder. Ze heeft altijd gelijk en ik dus ook,’ legde ze uit met een tevreden blik op haar gezicht. Ik knikte maar gewoon.

‘Mag ik ook zo’n tas? En mag die van mij dan wel een draak zijn?’ Juul begon verder te lopen. Ze keek me vanuit haar ooghoek onderzoekend aan, tussen haar wimpers door.

‘De basilisk heeft ze er zelf op gemaakt. Ik heb het haar zien doen, kijk maar,’ antwoordde ze terwijl ze op de naden langs de hagedis wees. Dat betekende dat ik er niet zomaar eentje zelf kon kopen. Mijn mond viel open van teleurstelling.

‘Dus er is er maar eentje op de hele wereld?’ Juul knikte met een ernstige frons.

‘Net als mijn moeder,’ zei ze terwijl ze met samengeperste lippen in de verte staarde.

‘Wil je delen?’ stelde ik voor.

‘Mijn tas?’

‘Nee, je moeder. Wil ze dan ook een tas voor mij maken?’ Juul barstte in lachen uit. Dat was de eerste keer dat ik haar echt hardop had horen lachen. Ze zat in hetzelfde jaar als ik, maar in de andere klas. Ik zag haar wel eens op het schoolplein, maar meestal was ze te druk met lezen om hardop te lachen.

‘Ik wil wel ruilen. Ik vraag aan mijn moeder om een drakentas, zelfs als die niet bestaan, en dan geef je mij iets terug, goed?’ Ze stopte spontaan met lopen en draaide zich opgewekt naar me toe om haar hand uit te steken.

‘Wat wil je hebben dan?’ vroeg ik verward. Mijn meest waardevolle bezittingen waren mijn oudste knuffel, een beker met een kikker erop, een kussentje van mijn oma, een glanzende knikker en een schets van mijn moeder, maar dat wilde ik allemaal niet ruilen.

‘Daar ga ik nog over nadenken,’ besloot Juul resoluut. Ze liet haar hand zakken en liep verder. We waren al bijna aan het einde van de straat. Waarom wilde ze me die stomme tas niet gewoon geven?

‘Dan ga ik ook nadenken hoor!’ antwoordde ik boos. Toen Juul grinnikte, werd ik helemaal kwaad en ik gaf haar een zet. Zonder te kijken of ze was gevallen of niet, rende ik de hoek om en de straat uit tot ik bij het schoolgebouw aankwam. Daar ben ik niet echt trots op, helemaal niet omdat ik toch een drakentas gekregen heb.

Een week nadat ik Juul voor het eerst echt gesproken had, lag de tas bij mijn voordeur na schooltijd. De hele tijd hadden we geen woord meer gewisseld. Ik dacht dat Juul nog boos was, omdat ik haar geduwd had. Dat was misschien ook wel zo en toch heeft ze haar moeder om een drakentas gevraagd.

Er zat een briefje bij waar iets op stond over dat draken stom zijn en niet bestaan, en dat de helmbasilisk beter is. Die kan namelijk over water rennen. Dat heb ik natuurlijk meteen aan mijn ouders laten zien, omdat ik het niet kon geloven. In de avond hebben we toen met z’n allen een documentaire gekeken over allerlei hagedissen en ik was gelijk verkocht.

De maandag erna liet ik mijn nieuwe tas vol trots aan de hele klas zien en in de pauze heb ik mijn broodje naast Juul gegeten. Ze was de hele tijd aan het lezen, vast iets heel informatiefs, maar ik vond het fijn om te blijven. Af en toe mocht ik wat vragen over helmbasilisken en dat was genoeg. Meestal moest ik mijn mond houden, zodat ze zich kon concentreren.

Het duurde zeker een maand voordat ik ook eens uit vrije wil een boek heb opgepakt. Mijn eerste boek bestond grotendeels uit plaatjes van hagedissen. Langzaamaan zocht ik boeken uit met steeds meer tekst. Juul bleef me aanmoedigen om ook andere dingen te lezen, maar ik kon me alleen interesseren voor draken en hagedissen. En Juul.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Hoe hebben Jake en Juul uit De Legendes van Pendar elkaar ontmoet?

Productief schrijven: werken schrijfsprintjes?

Tips voor het schrijven van een character driven verhaal

Supertip: Hoe bouw je een bijpersonage uit?

13 stappen: Hoe maak ik een (digitale) fantasy landkaart?

Inspiratie voor veel meer dan alleen fantasy (De Legendes van Pendar)